Szukaj na tym blogu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą life. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą life. Pokaż wszystkie posty

piątek, 26 czerwca 2015

Chwila zadumy

 W środę nie bardzo wiedziałam co napisać, nie umiałam wydobyć z siebie słowa.

Jednego dnia spotykasz człowieka, umawiasz się z nim, że zadzwoni, przyjdzie z wizytą, a po kilku dniach dowiadujesz się, że nigdy już nie spotkasz tej osoby, bo zginęła głupią, bezsensowną śmiercią. 

 

Nikt tak jak ks. Jan Twardowski nie jest w stanie opisać tego stanu.

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego 

Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno 

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny 

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą"

niedziela, 1 lutego 2015

Subiektywny przegląd tygodnia 5/52



Nawet jak się ma ferie to dni szybko mijają. Nawet nie wiem kiedy minął cały tydzień. A nie robiłam nic specjalnego. Ponieważ Julek już w zeszłym tygodniu zaczął chorować, a w tym Judyta też podłapała i trochę bolało ją gardło, to nawet nie korzystaliśmy z białego szaleństwa i poza spokojnymi spacerami, nie było zabaw na śniegu, sanek czy łyżw.  Oczywiście spacer bez aparatu to nie spacer i dzisiaj prezentuję Wam zdjęcia wieczornych Suwałki zrobione przez mojego męża.Taki małomiasteczkowy klimat to to co lubię najbardziej.



niedziela, 25 stycznia 2015

Subiektywny przegląd tygodnia 3-4/52 oraz trudny moment czyli wyzwanie dzień 5.


Akurat tak się złożyło, że ostatnio mam same trudne momenty.

Choroba Julka, droga terapia, brak efektów, kryzys finansowy na świeci i w Polsce, wszystko to się odbiło na naszej rodzinie i właśnie teraz doświadczamy najtrudniejszych momentów.

Co robić, gdy życie wali się nam na głowę? Już dawno zastanawiałam się czy o tym pisać. 

Moją odpowiedzią jest: PO PROSTU ŻYĆ!!!  

W takich chwilach powtarzam sobie słowa piosenki Edyty Geppert  (tak, tak wrzucam ją tutaj średnio raz na rok)





Uparcie i skrycie
och życie kocham cię kocham cię
kocham cię nad życie
W każdą pogodę
potrafią dostrzec oczy moje młode
niebezpieczną twą urodę

Kocham cię życie
poznawać pragnę cię pragnę cię
pragnę cię w zachwycie
choć barwy ściemniasz
wierzę w światełko które rozprasza mrok

Wierzę w niezmienność
Nadziei nadziei
W światełko na mierzei
Co drogę wskaże we mgle
Nie zdradzi mnie
Nie opuści mnie

A ja szepnę skrycie
och życie kocham cię kocham cię
kocham cię nad życie
Choć barwy ściemniasz
Choć tej wędrówki mi nie uprzyjemniasz
Choć się marnie odwzajemniasz

Kocham cię życie
Kiedy sen kończy się kończy się
kończy się o świcie
A ja się rzucam
Z nadzieją nową na budzący się dzień

Chcę spotkać w tym dniu
Człowieka co czuje jak ja
Chcę powierzyć mu
Powierzyć mu swój niepokój
Chcę w jego wzroku
Dojrzeć to światełko które sprawi
Że on powie jak ja- jak ja

Uparcie i skrycie
och życie kocham cię kocham cię
kocham cię nad życie
Jem jabłko winne
I myślę ech ty życie łez mych winne
Nie zamienię cię na inne

Kocham cię życie
Poznawać pragnę cię pragnę cię
Pragnę cię w zachwycie
I spotkać człowieka
Który tak życie kocha
I tak jak ja
Nadzieję ma...

Moje życie nie jest usłane różami. Jak może wiecie, mam dziecko z autyzmem, z ciężką postacią tej choroby. Mój syn ma 12 lat, a nie mówi, nie jest samodzielny, ma kłopoty z czystością, ubieraniem się, porozumiewa się krzykiem, płaczem, nie umie mi powiedzieć, gdy boli go np. brzuch, ma dużo lęków i kłopoty ze snem. Takie maleńkie dziecko w ciele nastolatka.

Początkowo starałam się dowiedzieć wszystkiego co można na temat tej choroby i na temat dostępnych terapii. Po wydaniu sporej fortuny i braku postępów przystopowałam z "męczeniem" dziecka. Przestałam wozić go do Warszawy czy Białegostoku, poddawać intensywnym terapiom. 

Postanowiłam, że po prostu będziemy się cieszyć tym co mamy i starać się nie myśleć o trudnościach zbyt wiele. Oczywiście nie zaakceptowałam choroby mojego syna, bo jak można zaakceptować czy polubić potwora, który trawi moje dziecko. Zaakceptowałam po prostu moje dziecko, a przynajmniej staram się akceptować go takim jaki jest, pomimo iż wyjście z nim z domu to obracające się ze zdziwieniem głowy, ludzie patrzący na nas z wyrzutem lub współczuciem (nie ma nic gorszego niż współczucie), pomimo iż cały dom postawiony jest na głowie "dzięki" niszczycielskiej pasji mojego syna, pomimo niewyspania, dodatkowego sprzątania, wielu dodatkowych pralek, dodatkowego gotowania, organizacji czasu dla całej rodziny, by zawsze ktoś miał go na oku.
Teraz doszły jeszcze dodatkowe problemy. Mam za sobą wiele przeryczanych dni i nocy. Staram się nie hodować w sobie złości, nie pozwalać, by mną zawładnęło rozgoryczanie i chociaż bardzo trudno nie być  wredną jędzą, robię wszystko by cieszyć się każdym dniem, każdą chwilą, nawet jeśli moje poczucie bezpieczeństwa zostało zburzone. 

I chociaż wciąż nie mogę się przyzwyczaić do codziennego robienia zdjęć, to dzisiaj postarałam się nadrobić i uchwycić drobne radości.  Bo właśnie takie dostrzeganie drobnych radości sprawia, że wciąż jestem człowiekiem, że się nie poddaję w tych trudnych momentach. Może nie walczę jak lwica, może część problemów wypieram, ale na swój sposób się nie poddaję.

Dwa ostatnie tygodnie to praca - sen (jeden z moich sposobów na problemy - jak człowiek wyspany to mniej się złości)  - zapalenie krtani Julka (całe szczęście mąż mógł zostać z nim w domu i nie musiałam brać zwolnienia lekarskiego)  i imprezy rodzinne i szkolne.

W tym tygodni szyłam strój na bal karnawałowy dla Judyty. Wyszedł tak sobie, maszyna nie chciała ze mną współpracować, ale nie mogłam zawieść córki, która wierzy we mnie jak nikt. 


Synowi zaś zaczęłam dziergać skarpety do chodzenia po domu - nie lubi on kapci, zwykle chodzi na bosaka, ale teraz kiedy jest zimno, to wyraźnie zażyczył sobie wełnianych skarpet. Wyglądają trochę zabawnie, nieproporcjonalnie, bo synuś lubi skarpetki tuż za kostkę.


I jak pewnie wiecie, nie lubię zimy, nie lubię zimna, ale nie mogę zaprzeczyć, że śnieżna zima jest po prostu PIĘKNA.




Tak często zapominam jak przyjemny może być wieczorny spacer. 


A Wy jak sobie radzicie w trudnych chwilach? Inne sposoby u Uli.

Przegląd linków tygodnia

Mój przegląd linków tego tygodnia związany jest ze sztuką fotografii, szczególnie z fotografią na bloga. 

Dorota z bloga Kameralna napisała świetny artykuł o fotografii lifestylowej .

A Ruda z Jest rudo zrobiła podsumowanie wyzwania, w którym oczywiście zamierzałam wziąć udział, ale nie dałam rady i pokazała swoje świetne zdjęcia. Wśród nich najbardziej podoba mi się nr  12 - i już nie mogę wmawiać sobie, że wieczorem nie da się robić zdjęć. 
I tu jeszcze o robieniu zdjęć przy słabym świetle - artykuł poświęcony jest fotografii kulinarnej. 

A na koniec o materiałach w fotografii kulinarnej w Ziołowym Zakątku.

Jeśli nie macie dobrego programu do obróbki zdjęć, a chcieli byście się pobawić, to do 31 stycznia można pobrać darmową wersję programu DXo Optics pro 8 - odsyłam do tego artykułu. Ponoć jest to największa konkurencja programu Lightroom, ale niestety z tego co zdążyłam się zorientować nie obsługuje RAW'ów (jeśli ktoś ma lustrzankę to pewnie wie o czym mowa).
Życzę Wam miłego tygodnia - przede mną ferie, czyli czytanie, dzierganie i zabawa z dzieciakami.

piątek, 23 stycznia 2015

Mam talent - wyzwanie dzień 4

Dzisiaj zamiast zdjęcia  cytaty:

Może zbyt szumnie to brzmi "artysta", ale ten cytat oddaje moje podejście do tematu robienia trudniejszych rzeczy niż przeciętne.

Trzeba oczywiście mieć to coś w sobie, chociaż odrobinę predyspozycji lub samozaparcia. Ale jeśli nie będziemy rozwijać swojego potencjału, to nawet talent nam nie pomoże w osiągnięciu sukcesu.

Zajmuję się malarstwem, językami obcymi czy nawet robieniem na drutach, nie dlatego że mam do tego talent, a po prostu fascynuje mnie to, a zadowalające efekty osiągam po latach poświęconych na rozwijanie swoich zainteresowań. Gdybym codziennie poświęcała tyle godzin na uczenie się fizyki kwantowej ile na robienie na drutach to bym doktorat mogła już robić, a w tej chwili znam się na fizyce jak kura na pieprzu.




czwartek, 22 stycznia 2015

5 rzeczy, które w sobie doceniam - wyzwanie dzień 3

Mój 3 dzień wyzwania Uli. I tu zaczynają się schody. Bo niby siebie lubię, ale jak tylko mam wymienić swoje zalety, silne strony, to od razu mam ogromny problem. Pewnie po prostu dlatego, że nie mam zalet, które są powszechnie cenione, albo przynajmniej takich, które bym chciała mieć. A z drugiej strony moje zalety są mało "rynkowe". 

1. Znam swoje ograniczenie i nie pcham się tam, gdzie mnie nie chcą, gdzie wiem, że nie dam rady, nie idę po trupach.

2. Nie potrafię się długo gniewać, szczególnie na bliskie mi osoby - wolę trochę pokrzyczeć, ale zaraz przeprosić, niż chodzić nadąsana i milcząca. 

3. Zachowuję optymizm graniczący z głupotą w trudnych sytuacjach. Zawsze staram się mieć plan B, nawet najbardziej szalony i mało realny.

4. Jestem dość inteligentna i mam dobrą intuicję.

5.  Kocham życie z jego wszystkimi plusami i minusami. Staram się doceniać to co mam i cieszyć się z tego.

A wy co doceniacie w sobie?

niedziela, 11 stycznia 2015

Subiektywny przegląd tygodnia 2/52


Z moich postanowień noworocznych najlepiej mi wychodzi czytanie -  książka "The book thief" wciągnęła mnie i pochłonęła całkowicie. Byłabym już pewnie skończyła, gdyby nie problemy z telefonem, na którym słucham. Za każdym razem, gdy włączę pauzę, bo oczywiście ktoś z rodzinki potrzebuje mojej uwagi, to nie mogę potem po prostu włączyć guziczka play. Doprowadza mnie to szczerze mówiąc do szału. Za każdym razem muszę niestety resetować telefon ;-( . Oczyściłam dzisiaj trochę pamięć telefonu, więc mam nadzieję, że dalej będzie tylko lepiej. 

Gorzej idzie mi codzienne robienie zdjęć - pogoda nie sprzyja zdjęciom poza domem, a w domu nie bardzo jest co fotografować. Można oczywiście męczyć dziecko:


Próbować uwiecznić zachód słońca z okna:


Lub kolejny rząd robótki - tym razem z nowym "dziewiarskim" kubkiem kupionym w Rossmanie


Ewentualnie ponieść sromotną porażkę w fotografii kulinarnej - byłam zbyt głodna, by szukać aparatu lub jakichś dodatków upiększających zdjęcie. Chciałam po prostu zapamiętać radochę jaką miałam z gotowania. Nie było to nic wielkiego, ale bardzo bardzo dawno nie sprawiło mi gotowanie aż tyle przyjemności. Ugotowałam zupę cebulową, którą polecała Joanna z bloga Friendsheep. Do zupy usmażyłam placki ziemniaczane Rosti, a na drugie piersi kurczaka w "skorupce".  


Wczoraj wieczorem graliśmy dla Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy - oczywiście graliśmy w darta, świetnie się bawiliśmy licytując fanty. Taki nasz mały wkład w tę WSPANIAŁĄ inicjatywę. 

Przegląd linków tygodnia

Jeśli zastanawiasz się po co robić postanowienia noworoczne zajrzyj do Edyty Zając. Pierwszy akapit wpisu "Wyzwanie. 52 wyzwania na 2015 rok" wyjaśnia również moje powody, dlaczego w tym roku nie tylko pomyślałam o postanowieniach noworocznych, ale także wybrałam takie, które mają być właśnie wyzwaniami, a nie czymś oczywistym i prostym do realizacji.

Jako że pogoda ostatnio sprzyja gorszemu samopoczuciu i ciągle jest mi zimno, to muszę koniecznie wypróbować przepis na napój rozgrzewający przeciwzapalny opublikowany na blogu Garnkofilia. 

Erendis zorganizowała noworoczne Candy, w którym można wygrać piękną szydełkową - rozgrzewającą chustę. 


I pozostawiam Was z piosenką Katie Melua- The Closest Thing to Crazy. Tak, nawet ja czasami lubię coś posłuchać.

Refren, który mnie chwycił za serce.

This is the closest thing to crazy I have ever been
Feeling twenty-two, acting seventeen,
This is the nearest thing to crazy I have ever known,
I was never crazy on my own.
And now I know that there's a link between the two,
Being close to craziness and being close to you.

polskie tłumaczenie z Tekstowo.pl

To jest najbliższe szaleństwu, w którym kiedykolwiek byłam
Czując się jak 22-latka, a zachowując jak bym miała 17-ście
Jestem bliżej szaleństwa niż kiedykolwiek
Nigdy nie byłam obłąkana
I teraz widzę, związek między dwoma
Będąc blisko szaleństwa i będąc blisko ciebie 





niedziela, 4 stycznia 2015

Subiektywny przegląd tygodnia 1/52



Ten okres około świąteczny jest u nas zawsze bardzo rodzinny, bo oprócz Bożego Narodzenia i Sylwestra / Nowego Roku, świętujemy jeszcze urodziny Julka (28 grudnia) - w tym roku już 12-ste, imieniny teście (30 grudnia) oraz imieniny/urodziny mojego ojca (1 stycznia). Wszystko to świętujemy tylko w najbliższym gronie, więc na luzie i bez spięć.  Tak samo Sylwester - wieczór spędziliśmy na miejskim Sylwestrze, ale ze względu na muzykę typu disco polo nie wytrwaliśmy zbyt długo. Najbardziej zadowolona z wyprawy była oczywiście Judyta.


Miałam ze sobą tylko aparat w telefonie, więc nie udało mi się uchwycić pięknie wyglądającego placu - fontanny z oczywistych powodów nie działają, ale inne dekoracje i podświetlone budynki wokół placu wciąż sprawiają, że miejsce to się podoba mieszkańcom. Następnym razem wybiorę się na wieczorny spacer z aparatem. 

Strasznie się starałam zwiększyć liczbę przeczytanych w zeszłym roku książek do 33, ale jednak "Ciemne sekrety"  udało mi się skończyć dopiero 1 stycznia. Czuję się wciągnięta w przygody pana Bergmana, szczególnie dzięki zakończeniu. Tak mnie tylko zastanawia co jest z tymi Szwedami? Camilla Lackberg cały czas opisywała wygląd wszystkich domów i pomieszczeń z detalami typu koronkowe serwetki, z kolei duet pisarski Michale Hjorth i Hans Rosenfeldt mają fioła na punkcie porządku. Wszystkie ich opisy wnętrz skupiają się na porządku lub jego braku.

"Łukowate wejście z lewej strony wiodło do lśniącej czystością kuchni. Noże przyczepione do magnetycznego uchwytu na ścianie. Elektryczny czajnik na stoliku. Na śodku stołu solniczka i pieprzniczka. Poza tym wszystkie powierzchnie były puste. Czyste."

"Żadnych naczyń na blacie, żadnych okruchów na podłodze, wszystko puste i czyste. Czarna ceramiczna płyta kuchenki nie miała ani jednej plamki, tak samo jak kuchenne szafki."

"Dom wyglądał naprawdę strasznie. Stosy bielizny do prasowania. Stosy brudów do prania. Kurz. ..."

Ale nie myślcie, to nie jest książka o sprzątaniu, a raczej o poświęceniu, odtrąceniu, braku miłości, stracie najbliższych, w tym dziecka. 

Moja następna lektura też dotyczyła straty najbliższych i próbie radzenia sobie z rzeczywistością. Bohaterka "Światła na śniegu" opowiada historię, która wydarzyła się, gdy ona sama miała 12 lat. Wcześniej straciła matkę i młodszą siostrą, a jej ojciec postanowił porzucić dawne życie i wyjechać z Nowego Jorku na północ, odciąć się od świata i żyć tylko z pracy własnych rąk. W czasie zimowego spaceru tuż przed Bożym Narodzeniem Nicky i jej ojciec znajdują porzuconego na śniegu noworodka, a następnie w ich domu zjawia się młoda dziewczyna.  Polecam. Ta książka była na mojej liście z  wyzwania 12 książek w 12 miesięcy i w ten o to sposób książkę styczniową już mam "zaliczoną". 

I dodatkowo bardzo podoba mi się jej okładka. 


A sobotę spędziliśmy w podróży i na Pucharze Polski w Darcie Angielskim w Olsztynie. Oczywiście nie mogłam zapomnieć o robótce. 


Sama gra poszła mi raczej słabo, bo ugrałam tylko 1 lega - czyli wygrałam tylko 1 rozgrywką w dwóch meczach, a graliśmy do 3 wygranych. Oj muszę się wziąć za grę, muszę ;-)

W tym tygodniu odkryłam też dla siebie super kosmetyk - łagodzący krem pod oczy firmy Sylveco, w którego składzie są chaber bławatek, świetlik łąkowy i brzoza biała.  Ponieważ moją bolączką od dawna są sińce pod oczami, to szukałam właśnie czegoś co odrobinę je zmniejszy, delikatnie wygładzi zmarszczki i to był strzał w dziesiątkę. 


 Tym wpisem próbuję wrócić do projektu 52 tygodnie szczęścia, w którym to przy pomocy 4 zdjęć miałam przedstawić miłe chwile z minionego tygodnia. Może w tym roku pójdzie mi lepiej.

Poza tym wracam do krótkich przeglądów linków tygodnia.

I na pierwszy ogień leci wpis Life Managerki o tym Jak zmotywować się do aktywności zimą, bo ja oczywiście jak tylko powiało chłodem zaprzestałam ruchu - przecież zimą jest zimno.

Poza tym jeśli chciałybyście wstawić na blogu galerię swoich zdjęć z Instagrama to zajrzyjcie do Beaty z Vademecum blogera po świetny (jak zawsze zresztą) tutorial.

I jeszcze inspiracja na druty czyli szalik Tendril Scarf - wzór darmowy do 15 stycznia.


I jeszcze 7 postanowień "urodowych", czyli rzeczy o których warto pamiętać w codziennej pielęgnacji - współgra z moim postanowieniem, by nauczyć się sztuki makijażu do pracy.

poniedziałek, 29 grudnia 2014

Rok 2015 rokiem dążenia do doskonałości ;-)

Jak to jest, że realizowanie postanowień noworocznych nie jest moją dobrą stroną? 
Dość często stawiam przed sobą nowe wyzwania, by za chwilę o nich zapomnieć.
Bo wyzwania to ja lubię, tylko, że lubię ich za wiele.
Niektóre stawiam sobie, bo tak wypada.
Inne bo po prostu są fajne, może czasami po prostu modne.
Niektórzy kupują impulsywnie, ja impulsywnie wymyślam sobie nowe cele.

Problem tylko potem w ich realizacji.
Nie umiem sobie tego zaplanować.

Przede wszystkim dlatego, że uważałam zawsze, że planowanie jest do bani, bo i tak coś mi wypadnie, co wstrząśnie moim światem. Jakoś tylko do mojego kurzego móżdżka nie docierało, że nie zawsze musi iść wszystko jak z płatka, że sztuka polega na osiąganiu celu pomimo trudność. Zabrało mi sporo czasu odkrycie tego oczywistego faktu. Mam nadzieję, że nie jest już za późno i  uda mi się zmienić to nastawienie. Spece od organizacji nie mogą się mylić. Jak się cel podzieli na mniejsze kawałeczki i spróbuje się wykonać choćby jedno zadani dziennie to będziemy bliżej jego osiągnięcia niż gdy będziemy czekać na sprzyjające warunki.

No tak, ale jak to zwykle bywa już po tygodniu zapominam o małych kroczkach. O czym to świadczy? Najpewniej o tym, że mój cel tak naprawdę nie wynikał z mojej prawdziwej potrzeby lub z pasji. Bo jeśli coś naprawdę kochamy, jeśli stanowi coś sens naszego istnienia, to nie musimy pamiętać o tych małych kroczkach. Ja bez drutów czuję się jak by brakowało mi tlenu. I nawet jeśli są dni, że nie przerobię kilku rzędów, to i tak myślę "koncepcyjnie" i przynajmniej na papierze powstają prost szkice lub mega krótkie opisy nowych robótek. 

Niestety wśród moich wyzwań, które próbuję sobie stawiać, są takie właśnie, które nie wynikają ani z prawdziwej potrzeby, ani z pasji. Stawiam je przed sobą, bo tak wypada, bo wiem, że innym byłoby łatwiej, gdybym się "poprawiła".  Te są skazane z góry na niepowodzenie? Raczej tak. Sztucznie chyba się nie da wyhodować pasji. Mimo to częstsze sprzątanie jak co roku trafia na moją listę. Może jak bym rozpracowała problem, podzieliła na małe cele i codziennie bym realizowała jeden, to może by się okazało, że mam nową pasję - sprzątanie? LOL (wszystkie psy by w okolicy wyzdychały)

Lista moich postanowień na 2015 rok to właśnie taki zbiór wyzwań, które stawiam przed sobą to bardziej lista marzeń o doskonałej, perfekcyjnej Magdzie. 

1. Wydziergam od A do Z 6 sweterków, czyli łącznie z przyszyciem guzików, schowaniem nitek. To najtrudniejsze w całym tym dzierganiu. Mam nadzieję, że dzięki takiemu podejściu będę miała ubrania do noszenia a nie tylko stosy w szafie.

2. Napiszę i opublikuję 1 wzór w miesiącu, choćby miałby to być opis opaski na uszy.  Do tego nie wliczają się wzory, które mam napisane, a z przeróżnych dziwacznych powodów jeszcze ich nie puściłam w eter. 

3. Przeczytam 12 książek z moich półek. Jest to wyzwanie z bloga Ochy achy z książką , które odkryłam dzięki Agacie z Setnej strony. Wyzwanie polega na wybraniu do końca grudnia 12 książek, które trafiły do nas i przeczytaniu 1 w miesiącu. 
A o to mój stosik:


 Kolejność czytania dowolna, więc jeszcze nie wiem, która z nich będzie książką styczniową.

4. Inne fajne wyzwanie książkowe pochodzi z bloga Amelinowa i może być trudniejsze do zrealizowania. Wymaga przeczytania 29 książek wg klucza z załączonej grafiki. 


5. Będę grała w darta / rzutki i będę pisać o darcie (nie martwcie się, nie tutaj). Może uda mi się wygrać z mężem ;-)

6. Ponieważ od dawna chcę nauczyć się porządnie fotografować, to rozpocznę swój projekt 365days  photo challenge. Nie będę narzucała sobie żadnej listy tematów - po prostu będę cykać fotki mojej rzeczywistości. A fotki będę wrzucać może na 365project, a może po prostu na Insta lub fejsa. 

7. Ograniczę słodycze do minimum, a raczej do 1 dnia w tygodniu - nie tylko sobie, ale i reszcie rodzinki  (marzenie ściętej głowy)

8. Nauczę się robić make-up do pracy - to w ramach nauczenia się czegoś nowego. 

9. Poświęcę 15 - 30 minut dziennie dłużej na sprzątanie niż zwykle - to w ramach dążenia do minimalizmu.

10. Nie przytyję!

I wystarczy, bo co za dużo to nie zdrowo i będę zbyt doskonała na początku 2016 roku i co ja wtedy pocznę, jakie wtedy cele będę przed sobą stawiać?

I zanim się z Wami pożegnam to jeszcze pragnę serdecznie podziękować tajemniczemu Mikołajowi, a raczej pewnie Mikołajce za niespodziankę, którą otrzymałam tuż przed Wigilią. 



A Wy jakie macie plany na 2015 rok???

wtorek, 9 grudnia 2014

List do Świętego Mikołaja - wyzwanie Uli dzień 2



Dzisiaj jest drugi dzień wyzwania Uli i wypadałoby coś napisać. 

Jednak dzisiaj nie mogę niemal oderwać się od drutów - przechodzę ostry atak knitozy (trzymajcie kciuki, żebym nie musiała pruć),  a poza tym tylko 2 tygodnie temu napisałam i opublikowałam mój list do Świętego Mikołaja.

Jeśli macie ochotę poczytać jaka jestem samolubna i bezwstydna, to zapraszam do czytania TUTAJ. 

Chociaż przez te 2 tygodnie namyśliłam się i do listy dodałabym jednak włóczki 

Leizu Worsted w przepięknym zielonym kolorze ze sklepu Chmurka






A jeśli chcecie poczytać listy innych dziewczyn, to oczywiście zapraszam do Uli. 

A Wam co się marzy, co byście umieściły na swoim liście do Mikołaja?

niedziela, 30 listopada 2014

Podsumowanie miesiąca - listopad 2014 oraz nowa czapka.

Na początku listopada napisałam post Trzeba mieć jakieś cele - czyż nie? i od razu po pierwszym już miesiącu muszę przyznać, że zaliczyłam totalną klapę. W połowie listopada zaczął padać śnieg, a nawet kiedy nie było śniegu temperatura spadła poniżej 0 i nie ma mowy o jeżdżeniu rowerem. 


W wyniku niesprzyjających okoliczności nie idzie mi też odstawienie cukru i całe te odchudzanie się. Niestety ja tak mam, że jak jest mi źle, to jem. Jak wali mi się całe życie, to zapominam o tym, że miałam się odchudzać i wrzucam na ruszt wszystko jak leci nie zastanawiając się czy to jest zdrowe czy smaczne, byle było słodkie by choć na chwilę poczuć przyjemność. 
 

Trzy razy w całym moim życiu czułam się tak jak teraz. Pierwszy raz jakieś 10 lat temu, gdy dowiedziałam się, że mój synek Juliusz ma autyzm. Drugi raz 5 lat temu, gdy wróciłam z Julkiem po terapii, która wydrenowała naszą kieszeń, a nie przyniosła efektów. Nie oszukujmy się, gdybym mieszkała na stałe w Warszawie, cały czas bym jeździła z Julkiem na tę terapię, bo chociaż nie uzdrowiła mi synka, to jednak dziecko uczyło się czegokolwiek w tempie iście żółwim, ale zawsze choć trochę. Trzeci raz jest teraz, tym razem nie  choroba dziecka, czy innego członka rodziny mnie przygniotła, a szara smutna finansowa codzienność. 


Myślę, że mój nastrój można wyczytać między wierszami w każdym moim poście, a teraz nawet na mojej twarzy.



Ponieważ ostatnio kupiłam sobie nowy płaszczyk Zara w tak zwanej u nas Wzorcowni (czyli sklepie z resztkami, końcówkami kolekcji, ciuchami w drugim gatunku) w jasnym kolorze, musiałam wydziergać sobie nową czapkę.



Czapka jest bardzo ciepła, zrobiona z włóczki Katia PERU na drutach 4,5 oraz 6,00 i dzięki temu robi się ją naprawdę szybko.



I owa czapka jest jedyną rzeczą, którą skończyłam w całości w listopadzie. I jest pierwszą z wyzwania Dwanaście czapek w jeden rok.


Obserwując statystyki bloga, widzę, że nie tylko ja mam problemy z listopadowym nastrojem, ponieważ najpopularniejszymi postami listopada są  "Jak sobie radzić z jesienno-zimową chandrą?" oraz Po złości. 

Ponieważ nie mogę  pozwolić sobie na to by się rozpaść na kawałeczki, czy też ukryć się w mysiej dziurze, postanowiłam sobie jeszcze bardziej uprzykrzyć życie ;-) i skorzystać z własnych rad - ♥Postawić sobie nowe cele♥ oraz ♥Nauczyć się czegoś nowego♥

Wyznaczyłam sobie nowe cele na grudzień. Ciężko będzie, być może za miesiąc znowu napiszę, że klapa, ale jak nie spróbuję to się nie przekonam. 

Po pierwsze: wezmę udział w wyzwaniach fotograficznych u Jest Rudo - zimowe wyzwanie fotograficzne oraz u Kameralnej - fotograficzny kalendarz adwentowy. Kłopoty życiowe nie sprzyjają kreatywności, a fotografia wymaga jej wiele, ale spróbuję. 

Po drugie: mam zamiar zacząć się uczyć nowego języka obcego - wiem kolejny język - szaleństwo. Spróbuję wykorzystać metodę, o której czytałam lata temu - 2 nowe zdania dziennie. Wieczorem wypiszę sobie dwa nowe zdania, a następnego dnia będę je powtarzać w każdej wolnej chwili.
O tym jaki to będzie język na razie nie piszę, chociaż już wybrałam i nawet zakupiłam sobie samouczek. 

Po trzecie: postaram się codziennie ćwiczyć 10 -15 minut na orbitreku. Szczerze nie cierpię tego urządzenia, czy znacie jakieś czary, by je polubić?

A jak Wam minął listopad? 

Pozdrawiam serdecznie

piątek, 28 listopada 2014

Nominacja Liebster Blog Award - czyli jeszcze więcej o mnie.


 Bardzo serdecznie dziękuję Izabeli za nominację.




1. Gazeta czy blog?
Oczywiście blog. Nigdy nie czytałam gazet, a jedynie czasopisma, ale odkąd spędzam sporo czasu w internecie to przestałam prawie całkiem wydawać kaskę na kolorowe czytadła.

2. Co Cię zmotywowało do założenia bloga?

Już kiedyś o tym pisałam, założyłam bloga lata temu pod wpływem forum gazety Robimy na drutach, przy okazji wspólnego olimpijskiego dziergania.

3. Co Twoim zdaniem jest najtrudniejsze w blogowaniu?

Blogowanie jest dla mnie formą zabawy, odskocznią od kłopotów dnia codziennego. W sumie to jego prowadzenie sprawia mi ogromnie dużo przyjemności, tak więc początkowe nie umiałam odpowiedzieć na to pytanie.
Ale po przemyśleniu, wiem, że trudnością jest robienie zdjęć - a to nie ma odpowiedniej pogody, światła, a to ja nie mam nastroju, fryzury, makijażu  na zdjęcia - mam na myśli fotografowanie udziergów na mnie, a to mój fotograf nie ma cierpliwości. 
Poza tym pewną trudność sprawia mi zdecydowanie o czym ten blog ma tak naprawdę być. Wciąż zastanawiam się czy pisać tylko o dzierganiu i ewentualnie książkach, czy poszaleć i pisać o wszystkim - o dzieciach, dietach, ciuchach, kremach, itd. Jak piszę tylko o dzianinie to wydaje mi się, że wieje nudą, jak piszę o wszystkim po trochu, to się zaczynam zastanawiać, czy kogoś to obchodzi. 
I jeszcze jedna smutna rzecz, nie daję rady być na bieżąco w zaglądaniu, a tym bardziej komentowaniu na innych blogach.

4. Ulubiony post na Twoim blogu – dlaczego ten?

Hm, chyba ten o letniej bluzeczce mojej córki, bo wyjątkowo mi się udało to ubranko i zdjęcia wyszły całkiem OK i teraz brak mi lata, słońca i gorącego wiatru, takich warunków w jakich robione były te zdjęcia.

5. Czytanie czy pisanie?

Trudne pytanie - chyba czytanie. Lubię pisać, ale często nie mam warunków do skupienia na pisaniu.

6. Największe szaleństwo popełnione przez Ciebie.

To chyba branie ślubu 2 dni po 20 urodzinach :-)  To była najbardziej szalona i najlepsza rzecz jaką zrobiłam. Grunt to odpowiedni facet, jak się takiego znajdzie to nie należy go wypuszczać z rąk :-)

7. Najśmieszniejsze wspomnienie/wydarzenie.

Trochę śmiesznie, trochę strasznie, czyli o tym jak zgubiłam dziecko. Kiedy Julek (mój autystyczny niemówiący synek) miał 2-3 latka w ferworze przedświątecznych porządków Wielkanocnych, wyszłam z kuchni i zapytałam najstarszego syna oglądającego telewizor o Julka. Nie wiedział gdzie jest. Poszłam na górę zaglądając do łazienki i poszczególnych pokoi. W tych pokojach zajrzałam do szaf (był to ulubiony schowek Julka). W panice poleciałam do drzwi, które nie były zamknięte na klucz. Serce mi waliło jak oszalałe. Pobiegłam do furtki, która była otwarta, dalej na ulice. Julka nigdzie nie było, więc wróciłam do domu. W tym czasie dzwoniłam do męża, który łamiąc wszelkie zasady ruchu drogowego wracał do domu. Najstarszy syn wciąż spokojnie oglądał telewizję i kiedy już zaczęłam krzyczeć na niego, że miał opiekować się młodszym bratem, a nie tylko oglądać mecz w TV, spojrzała w bok i ujrzałam ... Julka śpiącego na podłodze pomiędzy kanapą a ławą.Wcale nie było mi wtedy do śmiechu, ale teraz to wspomnienie wywołuje uśmiech na mojej twarzy.

8. Recepta na szybkie i smaczne danie.

Hm, chyba nie umiem szybko gotować :-( Pewnie dlatego nie lubię spędzać czasu w kuchni, bo wszystko co robię zajmuje dużo czasu.  Najszybszy jest omlet z frytkami, pod warunkiem, że mam w domu wcześniej przygotowane podgotowane i zamrożone frytki. 

9. Ulubiona forma rozrywki.

Poza drutami, książką i internetem?  Dart, czyli rzutki. Można się wyładować i trzeba się skupiać na liczeniu, nie myśleć o innych sprawach.

10. Ulubiona pora dnia.

Wieczór. Zwykle jest tak, że cały dzień słaniam się na nogach, bo jestem zmęczona, a po 20-tej nagle wstępują we mnie siły, senność się ulatnia i mogę szaleć ;-)

11. Czy kobiety są z Wenus, a mężczyźni z Marsa?

Nie mam pojęcia - jakoś dogaduję się z otaczającymi mnie facetami :-)

 11 blogów, które lubię (tak w ogóle to tych blogów jest więcej, ale wybrałam te minimum)












Jeśli macie ochotę to zapraszam do udzielenia odpowiedzi na moje pytania:

1.  Jak byś jednym słowem określiła swój blog?
2. Ile czasu spędzasz na tworzeniu nowych wpisów blogowych?
3. Podaj jedną zaletę prowadzenia bloga?
4. Jak najlepiej zacząć dzień?
5. Bez czego nie wychodzisz z domu?
6. Na której ręce nosisz zegarek?
7. Twoja ulubiona książka?
8. Co jest ważniejsze - słowa czy obrazy (zdjęcia)?
9. Gdzie byś pojechała w podróż marzeń?
10. Wymień swoje 3 zalety.
11. Jesteś nocnym markiem czy rannym ptaszkiem? Jakie są zalety takiego trybu życia?

Pozdrawiam serdecznie

wtorek, 25 listopada 2014

Mój list do Świętego Mikołaja


Dziś będę całkowicie i zupełnie egoistyczna. Nie wiem jak wy, ale jak mnie ktoś pyta co bym chciała dostać, to zwykle mam problem z udzieleniem odpowiedzi. W końcu wybieram książkę, piżamę czy ładny komplet pościeli, bo tak jest rozważniej, praktyczniej.

Ale dzisiaj postanowiłam zaszaleć, puścić wodzę fantazji i napisać list do Świętego Mikołaja tak jak to robią dzieci  nie zastanawiając się ile to kosztuje, jak to zdobyć i czy mi się do czegoś przyda.

Taka materialna lista marzeń.

Lampka na klipsie do czytania (zaczynam stopniowo). Bardzo by mi się przydała do czytania w łóżku, może by nie przeszkadzała połówkowi w spaniu.


Notebook z odłączanym dotykowym ekranem najlepiej firmy HP Pavilion - poszalałam ;-). Ostatecznie mógłby być tablet plus klawiatura.




Perfumy J'adore L'absolu firmy Dior - uwielbiam ten zapach.



Skórzana torebka w burgundowym kolorze np. firmy Vera Pelle 





Cienki zegarek na rękę na srebrnej bransoletce. Problem tylko w tym, że damskiego nie mogę znaleźć, a męskie są za duże, ale w końcu to ma być problem Mikołaja a nie mój.





I jeszcze buciki do polatania po mieście.  Np. takie z fajnym obcasikiem firma Eamz Alexa


To już chyba wszystko. Jak widać, nie marzę wcale o jakichś ekskluzywnych włóczkach, drutach.

No może tylko taki mały kołowrotek Fantazja od państwa Kromskich.

I jak Wam się podoba mój list do Świętego Mikołaja? A Wy, o czym marzycie?

Pozdrawiam serdecznie