Szukaj na tym blogu
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzja. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 16 listopada 2015
wtorek, 21 lipca 2015
#2 Książki na lato
Etykiety:
książki na lato,
recenzja
W te lato zupełnie nie muszę się zastanawiać co by tu przeczytać ciekawego, bo listę ułożyłam sobie już na początku wakacji. Jak na razie przeczytałam dwie książki z tej listy i dzisiaj chcę napisać parę słów o nich w ramach zabawy u LIFESTYLERKI - wyzwanie blogowe (dzień 1): wakacyjna lektura.
Pierwsza z nich to "Szczygieł" Donny Tartt.
Wystarczyło kilka słów napisanych przez Monotemę bym zapragnęła ją przeczytać. (Janka, bardzo dziękuję).
Tytułowy Szczygieł to obraz pędzla Carela Fabritiusa z roku 1654, który spokojnie wisi w holenderskim muzeum narodowym Mauritshuis w Hadze. Carel Fabritius był jednym z najzdolniejszych uczniów Rembranta.
Malarz ów zmarł dość młodo (mając zaledwie 32 lata) w skutek ran odniesionych podczas wybuchu w prochowni Delft i niestety w tym wybuchu uległo zniszczeniu wiele jego dzieł. Jego znakiem rozpoznawczym jest malowanie na jasnym tle w przeciwieństwie do panującego wtedy trendu.
Donna Tartt daje obrazowi alternatywne życie.
Ten obraz małego ptaszka przypiętego łańcuchem do wiszącej na ścianie skrzynki zawładnął sercem, duszą i umysłem bohatera powieści 10 letniego chłopca o imieniu Theo. To małe arcydzieło trafia w ręce chłopca w muzeum w Nowym Jorku, do którego Theo wstępuje ze swoją mamą, wielbicielką sztuki i właśnie tego dzieła. Dalej losy chłopca i obrazu splatają się ze sobą.
"Szczygieł" to powieść o stracie, dorastaniu bez opieki, doświadczania wszystkiego czego nastolatek nie powinien doświadczać, ale także o przyjaźni czy nawet braterstwie, radzeniu sobie z trudami życia. Mimo wątku kryminalnego jest to wg mnie przede wszystkim powieść egzystencjalna, czyli powieść o tym, że w życiu człowieka nie ma stałych wartości, a tylko sam człowiek i jego nietrwałe życie. Sami musimy dokonywać wyborów, nie możemy odrzucić następstw owych wyborów ani od nich uciec. Ale wymowa tej książki nie jest pesymistyczna.
"Że życie abstrahując od innych jego przymiotów, jest krótki. Że los jest okrutny, ale może niekoniecznie ślepy. Że natura (czyli śmierć) zawsze wygrywa, ale to nie znaczy, że mamy się przed nią korzyć i płaszczyć. Że chociaż może nie zawsze cieszymy się, że tu jesteśmy, naszym zadaniem jest i tak zanurzyć się w tym bagnie: i przebrnąć na drugi brzeg z otwartymi oczami i sercem. I w trakcie tego powolnego umierania, gdy wznosimy się ponad ograniczność i znowu sromotnie się w nią zapadamy, chlubą i przywilejem jest kochać to, czego śmierć nie tknie."
Druga książka z mojej listy to "Pogromca lwów" Camilli Lackberg,
czyli najnowsza powieść mistrzyni skandynawskiego kryminału. Powieść czyta się bardzo szybko, wręcz się ją połyka.
"Pogromca lwów" to kolejna część sagi kryminalnej o śledczym Patriku Hedstrom i jego żonie - pisarce Erice. Tym razem chodzi o zaginione nastolatki, z których jedna wpada pod koła samochodu w mroźny zimowy dzień. W szpitalu okazuje się, że dziewczynka była brutalnie torturowana.
W tym samym czasie Erika piszę nową książkę o zbrodni sprzed lat i spotyka się w więzieniu z zamkniętą w sobie morderczynią męża.
Oczywiście Erika nie może się powstrzymać, by nie wtrącać się do śledztwa swojego męża i jak zwykle pakuje się w tarapaty.
Poza tym, że jest to zgrabnie napisana przygoda, to jest to też książka o źle w czystej postaci. To co dotyka zaginione dziewczyny nie ma żadnego usprawiedliwienia, nie ma żadnego motywu, poza wewnętrznym przymusem chorego umysłu.
Obie książki nie poruszają łatwych, miłych i przyjemnych tematów, ale są bardzo wciągające i obie serdecznie polecam.
Oczywiście zapraszam też jutro na Wspólne czytanie i dzierganie, czyli więcej o książkach i o robótkach.
I wciąż jeszcze możecie dodawać linki do swoich postów z ukończonymi pracami lub ciekawymi artykułami blogowymi w sobotnim link party.
PS.
Jeśli podobał Ci się ten post, bardzo proszę udostępnij go na facebooku
lub w google+ lub twitnij - wystarczy kliknąć w którąś z ikonek poniżej
tego wpisu.
piątek, 29 maja 2015
Klub Miłośniczek Czekolady i bajaderki
Po "Klub Miłośniczek Czekolady" autorstwa Carole Matthews oczywiście sięgnęłam ze względu na kuszący tytuł i okładkę, której trudno się oprzeć. W końcu należę do klubu Anonimowych Czekoladoholików.
Główną bohaterką jest Lucy Lombard, niezbyt pracowita sekretarka (przypominała mi przez to bohaterkę Dziennika Bridget Jones) na zastępstwo pracująca w szowinistycznej firmie, mająca szalenie przystojnego szefa, a oprócz tego, a może przede wszystkim faceta, który nie lubi zobowiązań i który oczywiście łamie jej serce. Lucy uwielbia czekoladę i zawsze w biurku lub torebce ma cały zapas Twixów i M&Msów, a na lunch oraz spotkania z przyjaciółkami zawsze chodzi do Czekoladowego Nieba, w którym zajada się ręcznie robionymi pralinkami.
Czekoladowe Niebo to siedziba Klubu Miłośniczek Czekolady. W tym właśnie miejscu Lucy poznała pozostałe członkinie sekty: bogatą, samotną i nieustająco miłą Autumn Fielding, młodą, niespełnioną matkę Nadię Stone oraz kobietę sukcesu Chantal Hamilton, która ma problemy ze swoim beznadziejnie bogatym i przystojnym mężem.
Początkowo jakoś ciężko było mi się wciągnąć w perypetie kolejnej czwórki papużek nierozłączek (odkąd świat podbił "Seks w wielkim mieście" w większości babskich książek pojawiły się kwartety), szczególnie że zaczynało się klasycznie od zemsty zdradzonej kobiety. Jednakże już po kilkunastu stronach zaczęłam się wczuwać w klimat historii, a przede wszystkim zaczęłam się odprężać i chwilami śmiać się głośno w czasie czytania. I w rezultacie po dwutygodniowych podchodach przeczytałam 400 stron w jedno popołudnie.
Tak więc jeśli szukacie lektury łatwej i przyjemniej, pomagającej się odprężyć, która wbrew pozorom nie zmusza do ciągłego sięgania po coś słodkiego to polecam "Klub Miłośniczek Czekolady", aczkolwiek nie sądzę, żebym była aż taką fanką by sięgnąć po kontynuację czyli "Dietę Miłośniczek Czekolady".
A do lektury na #słodkiwieczór proponuję bajaderki.
,Wiem noc już ciemna, ale
można przygotować je z rana i wieczorem oddać się słodkiej lekturze
przy deserze.
Początkowo
chciałam zrobić własne czekoladki, ale troszkę zniechęciło mnie
poszukiwanie (oczywiście poszukiwanie w moim własnym domu, bo wiem, że
kupiłam, ale nie pamiętam gdzie je schowałam) odpowiednich (czyli silikonowych) foremek.
Bajaderki robi się bardzo szybko, z półproduktów. Moja porcja jest dość spora, bo straszne łasuchy z nas są.
Składniki:
* 2 opakowania biszkoptów (po 120g) - mogą też być herbatniki
* 30 - 50g masła
* tabliczka gorzkiej czekolady
* bakalie
* słoik (250ml) dżemu niskosłodzonego
* wiórki kokosowe lub posypka czekoladowa do obtoczenia kuleczek
Wykonanie:
* Biszkopty pokruszyć - moje zostały pokruszone prawie na proszek
* Masło rozpuścić w garnuszku, zdjąć z ognia i dorzucić połamaną czekoladę. Mieszać aż czekolada się rozpuścić
* Do pokruszonych ciastek dodać rozpuszczoną czekoladę, dosypać bakalie i wymieszać wszystko z dżemem
* Z masy uformować kuleczki, obtoczyć w wiórkach lub posypce (możne też użyć drobno posiekanych orzechów) i wstawić na co najmniej 30 minut do lodówki.
Smacznego!
"Zapomnijcie o brylantach. Na pewno odkryjecie, że to czekolada jest najlepszym przyjacielem dziewczyny" Carole Matthews
PS. Jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś zapraszam do zapisania się na mój newsletter, w niedzielę wyślę pierwszy numer z małą niespodzianką w prezencie. Przypominam, że aby otrzymać newsletter należy potwierdzić zapis, na podany przez Was email przyjdzie wiadomość z prośbą o potwierdzenie zapisu, jeśli nie dostałyście takiej wiadomości, sprawdźcie spam.
niedziela, 16 listopada 2014
Pokój - Emma Donoghue
Motto:
O synu, trwoga w sercu mym, gdy ty spokojnie śpisz!
Gdy ciebie wiedzie błogi sen
w czarownych, dziwnych marzeń kraj,
my w łodzi strasznej, która
gdzieś płynie hen w bezkresny mrok
Simonides Z Keos (556 - 468 p.n.e)
Danae
O synu, trwoga w sercu mym, gdy ty spokojnie śpisz!
Gdy ciebie wiedzie błogi sen
w czarownych, dziwnych marzeń kraj,
my w łodzi strasznej, która
gdzieś płynie hen w bezkresny mrok
Simonides Z Keos (556 - 468 p.n.e)
Danae
Pokój to opowieść, której narratorem jest 5-letni chłopiec, Jack. Tytułowy Pokój jest całym znanym mu światem. Mieszka w nim od urodzenia wraz ze swoją mamą. Tylko w nocy przychodzi do nich Stary Nick, ale wtedy Jack musi siedzieć w szafie, przykryty kocem, tak by Nick go nie widział. Każdy dzień ma określony porządek - ściśle wyznaczone przez mamę pory posiłków, lekcje, wspólne czytanie książek, oglądanie telewizji i chodzenie spać.
Czytałam tę historię z ciągłym nieprzyjemnym uczuciem czającym się na karku, początkowo musiałam przerywać czytanie co kilka stron. Byłam pełna podziwu dla matki, która robiła wszystko by jej dziecko czuło się w tych ekstremalnych warunkach bezpieczne i kochane, dobrze się rozwijało na miarę możliwości. Stopniowo ciekawość wzięła górę nad uczuciem niepokoju, musiałam jak najszybciej dowiedzieć się co stanie się z bohaterami, czy uda im się wydostać na zewnątrz, jak będzie wyglądało ich życie.
Książka jest dobra, podoba mi się dziecięca narracja, dzięki której ta dramatyczna historia jest opowiedziana w dość subtelny sposób - dziecko nie wszystko widzi, nie wszystko rozumie, a my czytając sami sobie dopowiadamy całą prawdę.
Niestety Mama tak naprawdę wg mnie nie wydostaje się z Pokoju. Wielu z nas też ma swoje Pokoje - wystawiamy ręce i nogi, nawet wychodzimy na zewnątrz, uśmiechamy się i staramy się prowadzić normalne życie, a w środku wciąż czujemy się ograniczeni, stłamszeni i czegokolwiek byśmy nie robili to uczucie wciąż wraca.
Ponoć powieść ta ma zostać zekranizowana. Pożyjemy, zobaczymy co z tego wyjdzie.
wtorek, 11 listopada 2014
Miasto 44 - film, który polecam
Etykiety:
recenzja
W naszym mieście w ramach kampanii
przedwyborczej pani będąca kandydatką na prezydenta naszego miasta
ufundowała mieszkańcom bilety do kina na pokaz filmu "Miasto
44". Sama bym pewnie nawet o tym nie widziała, ale tak się
złożyło, że moi rodzice mieli wejściówki, a nie chcieli iść
na ten film. Szczególnie mama nie miała ochoty pod wpływem
jakiegoś tam programu telewizyjnego, z którego wywnioskowała, że
to film dla młodzieży, a nie dla osób w jej wieku.
Mi nie pozostało nic innego jak tylko
się z tego ucieszyć. Miło było się poczuć młodzieżą :-)
Siedziałam na filmie, przy pełnej
sali, w cichym kinie (jak nigdy) i wcale nie wśród młodzieży,
obgryzałam paznokcie i nie mogłam oderwać oczu od ekranu. Podobało
mi się w nim po prostu wszystko - gra aktorów, zdjęcia, efekty
specjalne, muzyka, a nawet nie przeszkadzała mi brutalność filmu,
czy też odrobina seksu na ekranie (która to ponoć wywołała tak
dużo kontrowersji). Wszystko to było zrobione ze smakiem, wyczuciem
estetyki i piękna. Tak, z wyczuciem, film jest brutalny, jest na nim
bardzo dużo krwi, ale pokazane jest tylko to co konieczne, ani
odrobinę więcej.
Poznajemy grupę młodych ludzi,
pełnych zapału, wiary, przeżywających swoje pierwsze miłości i
wierzących, że w ciągu kilku dni przy pomocy wojsk sowieckich uda im
się rozprawić z okupującymi Warszawę nazistami. Na ekranie
widzimy radość, szczęście, ludzi tańczących na ulicy, by za
chwilę zatopić się w krwi, przerażeniu, strachu, bezmiarze bólu
i nieszczęścia. Obserwujemy również jak zmieniają ich te
tragiczne przeżycia, kiedy po początkowym zwycięstwie, losy
powstania odmieniają się, kończy się im broń, a Niemcy mszczą
się okrutnie zabijając mieszkańców, rannych, ich przyjaciół,
rodziny, giną członkowie ich oddziału. Niektórzy z nich nie potrafią znieść tego ciężaru,
inni tak jak główny bohater starają się uratować bliskich, a na
koniec po prostu własne życie.
Film bardzo głęboki, ale wcale nie
bardzo ciężki. I jest to jeden z nielicznych filmów, w których
efekty specjalne – kule omijające bohaterów, złoty deszcz (w
sumie to dokładnie nie wiem jak to opisać) w czasie aktu
seksualnego, czy stroboskopowe światła w kanałach – nie
przeszkadzały mi, a wręcz były dopełnieniem, pomagały oddać
nastrój. Po prostu genialne!!!
Miasto 44 jest to film na pewno
skierowany do młodych ludzi, którzy już nie chcą oglądać
martyrologicznych filmów o cierpieniu polskiego narodu, ale i
bardziej doświadczony widz znajdzie coś dla siebie. Szczerze
zachęcam do obejrzenia tego filmu w kinie, bo za czas jakiś w
telewizji to na pewno nie będzie to samo. A czytałam, że ma
powstać krótki serial.
Dzisiaj z
racji obowiązków w pracy miałam przyjemność (co tu ukrywać,
sama bym się pewnie nie wybrała) uczestniczyć w obchodach Święta
Niepodległości w Suwałkach, połączonych z uroczystym
odsłonięciem pomnika Józefa Piłsudskiego. Każdy (prawie)
Suwalczanin szczyci się tym, że Piłsudski był silnie związany z
naszym miastem, ponieważ jego druga żona Aleksandra Piłsudska,
była rodowitą Suwalczanką.
Ale dzisiaj
nie o tym. Wśród wielu przemówień utkwiło mi w pamięci jedno
zdanie – jeden cytat, właśnie z Józefa Piłsudskiego:
„Być
zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo, zwyciężyć i spocząć na
laurach – to klęska.”
I tak
właśnie pierwsza część tego zdania odpowiada idei filmu Miasto
44 i całego zresztą powstania. Niestety ta 2 część jest bliższa
naszym czasom.
A Wy
oglądałyście Miasto 44? I co o tym filmie sądzicie?










