Szukaj na tym blogu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzja. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 listopada 2015

Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo- Melanie Benjamin - listopadowego blogowania dzień 16

Czyż nie jest tak, że my kobiety bardzo często chowamy swoje pragnienia głęboko na dnie duszy, tak by w życiu kierować się pragnieniami innych? Często swoich własnych pragnień i marzeń nie dopuszczamy do głosu, bo sprawy naszych mężów, dzieci i ojców stawiamy wyżej od swoich.  Tym bardziej, gdy jesteśmy młode, jeszcze nie w pełni ukształtowane i tak naprawdę nie wiemy czego chcemy ponad to by kochać i być kochanymi. Dopiero lata życiowych zmagań uświadamiają nam czego tak naprawdę pragniemy najbardziej. 

Taką też kobietą była Anne Morrow, która jako młoda nieśmiała dziewczyna poślubiła chłopca legendę - Nieustraszonego Orła - Charlesa Lindbergha, który w roku 1927 samotnie jako pierwszy przeleciał ponad oceanem i wylądował w Paryżu jako bohater Stanów Zjednoczonych. Anne tylko co ukończyła koledż i nie bardzo wiedziała co tak naprawdę chce robić w życiu, kiedy została żoną Lindbergha i od tamtej chwili całe jej życie było podporządkowane pragnieniom męża. Stała się jego załogą, drugim pilotem, nauczyła się nawigacji, radiotelegrafii, jako pierwsza kobieta zdobyła licencje pilota,  nie dlatego że sama tego pragnęła, a dlatego że pragnął tego jej mąż. 

Taką kobietę właśnie - uległą, bezwolną, żyjącą według list i zasad jej męża przedstawia początkowo powieściopisarka Melanie Benjamin w swojej książce pt. Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo. Przedstawia Anne jako żonę bohatera, który nie znał strachu i zmuszał ją do pokonywania własnego strachu. Bo to ona była prawdziwym bohaterem, to ona zawierzała całe swoje życie mężowi, to ona pozwoliła się wystrzelić ze zbocza góry jak z procy, to ona wraz z mężem będąc już w ciąży pokonywała rekordy szybkości. A mimo to nie trafiła do podręczników historii, tylko jej mąż.  

Była też kobietą, której mąż zabronił publicznie opłakiwać śmierć ich pierworodnego dziecka, a nawet opowiadać o utraconym synu kolejnym dzieciom.  Jako że byli w  swoim czasie bardzo sławni i nękani przez prasę bardziej niż ktokolwiek za wyjątkiem może księżnej Diany, ich każdy krok był cały czas śledzony, obserwowany był każdy gest, nawet wtedy, gdy uprowadzono i zamordowano ich 18 miesięczne dziecko.  

Z czasem narasta w niej gniew przeciwko takiemu życiu, w cieniu męża, od jego przyjazdu do przyjazdu, od czułego gestu do kolejnego czułego gestu. Zaczyna wracać do swoich młodzieńczych pragnień, czyli do pisarstwa, z tym że znowu podsycane jest to przez jej męża. Aż wreszcie wydaje książkę pt. Dar od morza (Gift from the Sea), książkę która  jest prawdziwie jej. Po napisaniu tej książki, zaczyna stopniowo odkrywać swoje pragnienia, zaczyna naprawdę wiedzieć czego chce ona Anne. 

Po przeczytaniu ostatniego zdania w powieści Melanie Benjamin mam pragnienie, by sięgnąć po książki i pamiętniki Anne Lindbergh, a także po książki napisane przez jej córkę Reeve Lindbergh, żeby jeszcze lepiej poznać tę niezwykłą kobietę, jej życie, myśli i uczucia. 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥ 

Wpis ten jest 16 w 30 dniowym listopadowym maratonie blogowym.

Tematy wyzwania do pobrania w formie pliku PDF 





   

   

Przyłączcie się do tworzenia listy CIEPŁYCH, POGODNYCH KSIĄŻEK NA JESIENNE I ZIMOWE WIECZORY,  zostawiajcie swoje propozycje w komentarzach do wpisu z 13 dnia listopadowego blogowania. 

wtorek, 21 lipca 2015

#2 Książki na lato

W te lato zupełnie nie muszę się zastanawiać co by tu przeczytać ciekawego, bo listę ułożyłam sobie już na początku wakacji. Jak na razie przeczytałam dwie książki z tej listy i dzisiaj chcę napisać parę słów o nich w ramach zabawy u LIFESTYLERKI - wyzwanie blogowe (dzień 1): wakacyjna lektura.

Pierwsza z nich to "Szczygieł" Donny Tartt.  

Wystarczyło kilka słów napisanych przez Monotemę  bym zapragnęła ją  przeczytać.  (Janka, bardzo dziękuję).

Tytułowy Szczygieł to obraz pędzla Carela Fabritiusa z roku 1654, który spokojnie wisi w holenderskim muzeum narodowym Mauritshuis w Hadze. Carel Fabritius był jednym z najzdolniejszych uczniów  Rembranta. 

Malarz ów zmarł dość młodo (mając zaledwie 32 lata) w skutek ran odniesionych podczas wybuchu w prochowni Delft i niestety w tym wybuchu uległo zniszczeniu wiele jego dzieł. Jego znakiem rozpoznawczym jest malowanie na jasnym tle w przeciwieństwie do panującego wtedy trendu. 

 

 Donna Tartt daje obrazowi alternatywne życie.

Ten obraz małego ptaszka przypiętego łańcuchem do wiszącej na ścianie skrzynki zawładnął sercem, duszą i umysłem bohatera powieści 10 letniego chłopca o imieniu Theo. To małe arcydzieło trafia w ręce chłopca w muzeum w Nowym Jorku, do którego Theo wstępuje ze swoją mamą, wielbicielką sztuki i właśnie tego dzieła. Dalej losy chłopca i obrazu splatają się ze sobą. 

"Szczygieł" to powieść o stracie, dorastaniu bez opieki, doświadczania wszystkiego czego nastolatek nie powinien doświadczać, ale także o przyjaźni  czy nawet braterstwie, radzeniu sobie z trudami życia. Mimo wątku kryminalnego jest to wg mnie przede wszystkim powieść egzystencjalna, czyli powieść o tym, że w życiu człowieka nie ma stałych wartości, a tylko sam człowiek i jego nietrwałe życie. Sami musimy dokonywać wyborów, nie możemy odrzucić następstw owych wyborów ani od nich uciec. Ale wymowa tej książki nie jest pesymistyczna. 

"Że życie abstrahując od innych jego przymiotów, jest krótki. Że los jest okrutny, ale może niekoniecznie ślepy. Że natura (czyli śmierć) zawsze wygrywa, ale to nie znaczy, że mamy się przed nią korzyć i płaszczyć. Że chociaż może nie zawsze cieszymy się, że tu jesteśmy, naszym zadaniem jest i tak zanurzyć się w tym bagnie: i przebrnąć na drugi brzeg z otwartymi oczami i sercem. I  w trakcie tego powolnego umierania, gdy wznosimy się ponad ograniczność i znowu sromotnie się w nią zapadamy, chlubą i przywilejem jest kochać to, czego śmierć nie tknie." 

Druga książka z mojej listy to "Pogromca lwów" Camilli Lackberg, 

czyli najnowsza powieść mistrzyni skandynawskiego kryminału. Powieść czyta się bardzo szybko, wręcz się ją połyka. 

"Pogromca lwów" to kolejna część sagi kryminalnej o śledczym Patriku Hedstrom i jego żonie - pisarce Erice.  Tym razem chodzi o zaginione nastolatki, z których jedna wpada pod koła samochodu w mroźny zimowy dzień. W szpitalu okazuje się, że dziewczynka była brutalnie torturowana. 

W tym samym czasie Erika piszę nową książkę o zbrodni sprzed lat i spotyka się w więzieniu z zamkniętą w sobie morderczynią męża. 

Oczywiście Erika nie może się powstrzymać, by nie wtrącać się do śledztwa swojego męża i jak zwykle pakuje się w tarapaty. 
Poza tym, że jest to zgrabnie napisana przygoda, to jest to też książka o źle w czystej postaci. To co dotyka zaginione dziewczyny nie ma żadnego usprawiedliwienia, nie ma żadnego motywu, poza wewnętrznym przymusem chorego umysłu.

Obie książki nie poruszają łatwych, miłych i przyjemnych tematów, ale są bardzo wciągające i obie serdecznie polecam.

Oczywiście zapraszam też jutro na Wspólne czytanie i dzierganie, czyli więcej o książkach i o robótkach.

I wciąż jeszcze możecie dodawać linki do swoich postów z ukończonymi pracami lub ciekawymi artykułami blogowymi w sobotnim link party.  

PS. Jeśli podobał Ci się ten post, bardzo proszę udostępnij go na facebooku lub w google+ lub twitnij - wystarczy kliknąć w którąś z ikonek poniżej tego wpisu.

piątek, 29 maja 2015

Klub Miłośniczek Czekolady i bajaderki

Po "Klub Miłośniczek Czekolady" autorstwa Carole Matthews oczywiście sięgnęłam ze względu na kuszący tytuł i  okładkę, której trudno się oprzeć. W końcu należę do klubu Anonimowych Czekoladoholików.


klub miłośników czekolady, bajaderki

Główną bohaterką jest Lucy Lombard, niezbyt pracowita sekretarka (przypominała mi przez to bohaterkę Dziennika Bridget Jones) na zastępstwo pracująca w szowinistycznej firmie, mająca szalenie przystojnego szefa, a oprócz tego, a może przede wszystkim faceta, który nie lubi zobowiązań i który oczywiście łamie jej serce. Lucy uwielbia czekoladę i zawsze w biurku lub torebce ma cały zapas Twixów i M&Msów, a na lunch oraz spotkania z przyjaciółkami zawsze chodzi do Czekoladowego Nieba, w którym zajada się ręcznie robionymi pralinkami. 

Czekoladowe Niebo to siedziba Klubu Miłośniczek Czekolady. W tym właśnie miejscu Lucy poznała pozostałe członkinie sekty:  bogatą, samotną i nieustająco miłą Autumn Fielding, młodą, niespełnioną matkę Nadię Stone oraz kobietę sukcesu Chantal Hamilton, która ma problemy ze swoim beznadziejnie bogatym i przystojnym mężem.  

Początkowo jakoś ciężko było mi się wciągnąć w perypetie kolejnej czwórki papużek nierozłączek (odkąd świat podbił "Seks w wielkim mieście" w większości babskich książek pojawiły się kwartety), szczególnie że zaczynało się klasycznie od zemsty zdradzonej kobiety. Jednakże już po kilkunastu stronach zaczęłam się wczuwać w klimat historii, a przede wszystkim zaczęłam się odprężać i chwilami śmiać się głośno w czasie czytania. I w rezultacie po dwutygodniowych podchodach przeczytałam 400 stron w jedno popołudnie. 

Tak więc jeśli szukacie lektury łatwej i przyjemniej, pomagającej się odprężyć, która wbrew pozorom nie zmusza do ciągłego sięgania po coś słodkiego to polecam "Klub Miłośniczek Czekolady", aczkolwiek nie sądzę, żebym była aż taką fanką by sięgnąć po kontynuację czyli "Dietę Miłośniczek Czekolady". 



bajaderki, słodki wieczór, przepis na bajaderki

A do lektury na #słodkiwieczór proponuję bajaderki. 

,Wiem noc już ciemna, ale można przygotować je  z rana i wieczorem oddać się słodkiej lekturze przy deserze.
Początkowo chciałam zrobić własne czekoladki, ale troszkę zniechęciło mnie poszukiwanie (oczywiście poszukiwanie w moim własnym domu, bo wiem, że kupiłam, ale nie pamiętam gdzie je schowałam) odpowiednich (czyli silikonowych) foremek.

Bajaderki robi się bardzo szybko, z półproduktów.  Moja porcja jest dość spora, bo straszne łasuchy z nas są. 


Składniki:

* 2 opakowania biszkoptów (po 120g) - mogą też być herbatniki
* 30 - 50g masła
* tabliczka gorzkiej czekolady
* bakalie
* słoik (250ml) dżemu niskosłodzonego
* wiórki kokosowe lub posypka czekoladowa do obtoczenia kuleczek

Wykonanie:

* Biszkopty pokruszyć - moje zostały pokruszone prawie na proszek
* Masło rozpuścić w garnuszku, zdjąć z ognia i dorzucić połamaną czekoladę. Mieszać aż czekolada się rozpuścić
* Do pokruszonych ciastek dodać rozpuszczoną czekoladę, dosypać bakalie i wymieszać wszystko z dżemem
* Z masy uformować kuleczki, obtoczyć w wiórkach lub posypce (możne też użyć drobno posiekanych orzechów) i wstawić na co najmniej 30 minut do lodówki.

Smacznego!

"Zapomnijcie o brylantach. Na pewno odkryjecie, że to czekolada jest najlepszym przyjacielem dziewczyny" Carole Matthews 



PS. Jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś zapraszam do zapisania się na mój newsletter, w niedzielę wyślę pierwszy numer z małą niespodzianką w prezencie. Przypominam, że aby otrzymać newsletter należy potwierdzić zapis, na podany przez Was email przyjdzie wiadomość z prośbą o potwierdzenie zapisu, jeśli nie dostałyście takiej wiadomości, sprawdźcie spam. 


 


 


 


 


 

niedziela, 16 listopada 2014

Pokój - Emma Donoghue

Motto:

O synu, trwoga w sercu mym, gdy ty spokojnie śpisz!
Gdy ciebie wiedzie błogi sen
w czarownych, dziwnych marzeń kraj, 
my w łodzi strasznej, która 
gdzieś płynie hen w bezkresny mrok
Simonides Z Keos (556 - 468 p.n.e)
Danae
                                                                                                 

Pokój to opowieść, której narratorem jest 5-letni chłopiec, Jack. Tytułowy Pokój jest całym znanym mu światem. Mieszka w nim od urodzenia wraz ze swoją mamą. Tylko w nocy przychodzi do nich Stary Nick, ale wtedy Jack musi siedzieć w szafie, przykryty kocem, tak by Nick go nie widział. Każdy dzień ma określony porządek - ściśle wyznaczone przez mamę pory posiłków, lekcje, wspólne czytanie książek, oglądanie telewizji i chodzenie spać. 

Czytałam tę historię z ciągłym nieprzyjemnym uczuciem czającym się na karku, początkowo musiałam przerywać czytanie co kilka stron. Byłam pełna podziwu dla matki, która robiła wszystko by jej dziecko czuło się w tych ekstremalnych warunkach bezpieczne i kochane, dobrze się rozwijało na miarę możliwości. Stopniowo ciekawość wzięła górę nad uczuciem niepokoju, musiałam jak najszybciej dowiedzieć się co stanie się z bohaterami, czy uda im się wydostać na zewnątrz, jak będzie wyglądało ich życie. 

Książka jest dobra, podoba mi się dziecięca narracja, dzięki której ta dramatyczna historia jest opowiedziana w dość subtelny sposób - dziecko nie wszystko widzi, nie wszystko rozumie, a my czytając sami sobie dopowiadamy całą prawdę. 

Niestety Mama tak naprawdę wg mnie nie wydostaje się z Pokoju.  Wielu z nas też ma swoje Pokoje - wystawiamy ręce i nogi, nawet wychodzimy na zewnątrz, uśmiechamy się i staramy się prowadzić normalne życie, a w środku wciąż czujemy się ograniczeni, stłamszeni i czegokolwiek byśmy nie robili to uczucie wciąż wraca.

Ponoć powieść ta ma zostać zekranizowana. Pożyjemy, zobaczymy co z tego wyjdzie.

wtorek, 11 listopada 2014

Miasto 44 - film, który polecam

W naszym mieście w ramach kampanii przedwyborczej pani będąca kandydatką na prezydenta naszego miasta ufundowała mieszkańcom bilety do kina na pokaz filmu "Miasto 44". Sama bym pewnie nawet o tym nie widziała, ale tak się złożyło, że moi rodzice mieli wejściówki, a nie chcieli iść na ten film. Szczególnie mama nie miała ochoty pod wpływem jakiegoś tam programu telewizyjnego, z którego wywnioskowała, że to film dla młodzieży, a nie dla osób w jej wieku.

Mi nie pozostało nic innego jak tylko się z tego ucieszyć. Miło było się poczuć młodzieżą :-)



Siedziałam na filmie, przy pełnej sali, w cichym kinie (jak nigdy) i wcale nie wśród młodzieży, obgryzałam paznokcie i nie mogłam oderwać oczu od ekranu. Podobało mi się w nim po prostu wszystko - gra aktorów, zdjęcia, efekty specjalne, muzyka, a nawet nie przeszkadzała mi brutalność filmu, czy też odrobina seksu na ekranie (która to ponoć wywołała tak dużo kontrowersji). Wszystko to było zrobione ze smakiem, wyczuciem estetyki i piękna. Tak, z wyczuciem, film jest brutalny, jest na nim bardzo dużo krwi, ale pokazane jest tylko to co konieczne, ani odrobinę więcej. 
 
Poznajemy grupę młodych ludzi, pełnych zapału, wiary, przeżywających swoje pierwsze miłości i wierzących, że w ciągu kilku dni przy pomocy wojsk sowieckich uda im się rozprawić z okupującymi Warszawę nazistami. Na ekranie widzimy radość, szczęście, ludzi tańczących na ulicy, by za chwilę zatopić się w krwi, przerażeniu, strachu, bezmiarze bólu i nieszczęścia. Obserwujemy również jak zmieniają ich te tragiczne przeżycia, kiedy po początkowym zwycięstwie, losy powstania odmieniają się, kończy się im broń, a Niemcy mszczą się okrutnie zabijając mieszkańców, rannych, ich przyjaciół, rodziny, giną członkowie ich oddziału.  Niektórzy z nich nie potrafią znieść tego ciężaru, inni tak jak główny bohater starają się uratować bliskich, a na koniec po prostu własne życie. 
 
Film bardzo głęboki, ale wcale nie bardzo ciężki. I jest to jeden z nielicznych filmów, w których efekty specjalne – kule omijające bohaterów, złoty deszcz (w sumie to dokładnie nie wiem jak to opisać) w czasie aktu seksualnego, czy stroboskopowe światła w kanałach – nie przeszkadzały mi, a wręcz były dopełnieniem, pomagały oddać nastrój. Po prostu genialne!!!
Miasto 44 jest to film na pewno skierowany do młodych ludzi, którzy już nie chcą oglądać martyrologicznych filmów o cierpieniu polskiego narodu, ale i bardziej doświadczony widz znajdzie coś dla siebie. Szczerze zachęcam do obejrzenia tego filmu w kinie, bo za czas jakiś w telewizji to na pewno nie będzie to samo. A czytałam, że ma powstać krótki serial.

Dzisiaj z racji obowiązków w pracy miałam przyjemność (co tu ukrywać, sama bym się pewnie nie wybrała) uczestniczyć w obchodach Święta Niepodległości w Suwałkach, połączonych z uroczystym odsłonięciem pomnika Józefa Piłsudskiego. Każdy (prawie) Suwalczanin szczyci się tym, że Piłsudski był silnie związany z naszym miastem, ponieważ jego druga żona Aleksandra Piłsudska, była rodowitą Suwalczanką.

Ale dzisiaj nie o tym. Wśród wielu przemówień utkwiło mi w pamięci jedno zdanie – jeden cytat, właśnie z Józefa Piłsudskiego:

„Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo, zwyciężyć i spocząć na laurach – to klęska.”

I tak właśnie pierwsza część tego zdania odpowiada idei filmu Miasto 44 i całego zresztą powstania. Niestety ta 2 część jest bliższa naszym czasom.

A Wy oglądałyście Miasto 44? I co o tym filmie sądzicie?